Alborz-01.png
alborz-popel.jpg
کودک لجباز من
ارسال در: 1393/06/15-09:35
نافرمانی کودکان یکی از دغدغه های والدین است، از دیدگاه روان​شناسانِ کودک، رفتاری که ظاهرا لجبازی و نافرمانی تلقی می شود، همواره به معنای مشکل نیست.

نافرمانی کودکان یکی از دغدغه های والدین است، از دیدگاه روان​شناسانِ کودک، رفتاری که ظاهرا لجبازی و نافرمانی تلقی می شود، همواره به معنای مشکل نیست.

مهرنوش فهیمی، کارشناس ارشد تربیتی معتقد است آگاهی از دوره های رشد کودک در تشخیص این که آیا کودک ما لجباز است، اهمیت بسیاری دارد. در واقع نافرمانی کودکان را در هر سنی نمی توان لجبازی نامید. طبق نظریه روان شناسی اریکسون، سال دوم زندگی تا پایان سال سوم مرحله خودمختاری است و از آنجا که توانایی های حسی و حرکتی کودکان در این فاصله سنی بسرعت رشد می کند، این فعالیت ها نشانه قدرت کودک است؛ بنابراین کودک به دنبال کسب خودمختاری و استقلال است.

کودک در این سن به واسطه توانایی هایی که دارد، می تواند رفتارهای خودمختارانه از خود نشان دهد؛ مثلا اطراف خود را کنکاش کند، جست و خیز نماید، چند قدم راه برود و چند کلمه حرف بزند؛ بنابراین در این دوران که کسب خود مختاری و ایجاد هویت در کودکان به اوج خود می رسد لجبازی طبیعی است، مگر این که حالتی غیرطبیعی رخ دهد.

از طرفی، گاهی والدین رفتارهای ناشی از ترس کودکان را به اشتباه لجبازی تلقی می کنند، چرا که ترس در کودکان نیز مانند هر بزرگسالی می تواند موجب گریز یا اجتناب از موقعیت شود که این رفتار می تواند لجبازی تلقی شود.

فهیمی معتقد است ویژگی ذاتی کودکان در لجبازی آنان بی اثر نیست، بعضی از کودکان دشوارتر از کودکان دیگر و مستعد بدخلقی هستند، این کودکان از لحظه تولد، خلقی بی ثبات داشته و مدام به واسطه کوچک ترین محرکی از خلق آرام به خلق طوفانی نوسان دارند. اما با وجود تفاوت های ذاتی، مشکلات لجبازی کودکان بیشتر تربیتی بوده و به ژنتیک وابسته نیست؛ بنابراین نقش روش های فرزندپروری، عوامل محیطی و مسائل جسمانی در بروز این مشکل مهم است.

چگونه می توان کودکان لجباز را شناسایی کرد؟ فهیمی برای پاسخ به این پرسش وجود چهار نشانه به مدت شش ماه را علامت لجبازی کودکان معرفی می کند.

۱ ـ از کوره در می رود.

۲ ـ با بزرگترها جر و بحث می کند.

۳ ـ فعالانه در مقابل خواسته های بزرگسالان می ایستد و از مقررات سرپیچی می کند.

۴ ـ به طور عمدی کارهایی انجام می دهد که موجب آزار دیگران می شود.

۵ ـ برای رفتار و اشتباهات خود دیگران را سرزنش می کند.

۶ ـ زودرنج است و به آسانی از دست دیگران آزرده خاطر می شود.

۷ ـ خشمگین و عصبانی است.

۸ ـ کینه توز و انتقامجو است.

طبق آنچه گفته شد از آنجا که تربیت و شیوه های فرزند پروری در میزان رفتار لجبازی کودکان اثر دارد، والدین می توانند در برابر کودک نافرمان و لجباز از برخی تکنیک ها بهره ببرند. فهیمی استفاده از این تکنیک ها را در جلوگیری از نهادینه شدن رفتاری لجبازی در کودک پیشنهاد می دهد:

• کودک را مورد محبت قرار دهیم، گاهی کودکان برای مورد توجه قرارگرفتن از رفتارهای ناسالم لجبازی استفاده می کنند، اگر برای کودکمان به اندازه کافی وقت بگذاریم و او را مورد محبت قرار دهیم، روان کودک برای جبران نادیده گرفته شدن او را به استفاده از روش های ناسالم سوق نمی دهد.

• به کودک یاد دهید خودش را آرام کند. کودکان بخصوص کودکان لجباز به طور مکرر دچار بیقراری می شوند. می توانیم با ایجاد دلبستگی به یک عروسک یا پتوی گرم و نرم برای کودکمان به او یاد دهیم خودش را آرام کند.

• به کارهای درست کودک اشاره کنید. از آنجا که توجه به یک رفتار موجب ادامه دار شدن آن می شود به جای آن​که به کارهای نادرست کودک اشاره کنیم، رفتار درست او را مورد توجه قرار دهیم. نادیده گرفتن یک رفتار نادرست به مرور می تواند موجب از بین رفتن آن رفتار شود.

• والدین باید رفتاری قابل پیش بینی داشته باشند. والدینی که هر بار در معرض یک رفتار مشخص کودک رفتاری ثابت ندارند، کودک را گیج می کنند. به طور مثال، اگر والدین یک بار در مقابل رفتار نا مناسب کودک بخندند و بار دیگر در مقابل همان رفتار او را شماتت کنند، کودک دچار گیجی می شود.

علاوه بر اهمیت قابل پیش بینی بودن رفتار والدین، هماهنگی بین رفتار آن دو نیز مهم است، ناهماهنگی رفتار والدین با یکدیگر در پاسخ به رفتار کودک موجب لجبازی کودک می شود.

• به کودک یاد دهید به جای دستور دادن، خواهش کند. کودکان یادگیرندگان بسیار خوبی هستند و از رفتار والدین الگوبرداری می کنند، استفاده از کلام فاخر و مودب در ارتباط با آنها و در حضورشان اثر قابل توجهی دارد.

اگر به جای دستور دادن به کودکمان با اقتدار از او خواهش کنیم، می توانیم انتظار داشته باشیم او نیز به جای دستور دادن، خواهش کند.

• همکاری و مسئولیت پذیر بودن را به کودک آموزش بدهید. برای آموزش همکاری و مسئولیت پذیری، به کودکمان بر حسب سن مسئولیتی بسپاریم.

لزوم جبران کردن، ایجاد درک غیرقابل جبران بودن بعضی امور و نشان دادن پیامد رفتار به صورت عینی در تربیت کودکی همکار و مسئول اهمیت بسزایی دارد.

تعریف کردن قصه هایی با این مضمون هم برای کودکان مفید است، اما شرکت دادن در فعالیتِ مناسب سن تاثیر بیشتری خواهد داشت.

صرفنظر از ویژگی های ذاتی کودک انتخاب روش صحیح فرزندپروری در رشد همه جانبه او اثر بسیار دارد، روش های والدین آسان گیر می تواند موجب ایجاد رفتار لجبازی در کودک شود، اما والدینی که با سبک آمرانه با فرزندان خود برخورد می کنند، کودکانی سازگار، خودمختار با عزت نفس و شایسته فعالیت های اجتماعی تربیت می کنند، آنها به شیوه ای منطقی با کودکان خود گفت وگو می کنند.

این گونه والدین به نیازها و علایق فردی کودکان توجه دارند و در عین هدایت کودکان به سمت علایق فردی شان قوانین مشخصی را نیز برای رفتار آنها تعیین می کنند.

منبع :پورتال خبری البرز
نظرات ارسالی:
 
مشارکت در بحث:
نام:
ایمیل:
متن پیام:
کد امنیتی:


درباره ما
جستجو
پیوندها
عضویت
ورود
دیکشنری
RSS
آب و هوا
بیمه میهن

تمام حقوق مادی و معنوی این وب سایت متعلق به پورتال خبری البرز می باشد و استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است.
البرز به هیچ ارگان ،دسته ، حذب و گروهی وابسته نیست

Copyright alborznews©2010 . All Rights Reserved